Sinds Juli 2013 wonen wij (Ruth & Raoul) voor de adoptie van onze tweede zoon Manu in Kenia. Op maandag 3 maart 2014 hadden we met Julius van de Stichting Sadiki afgesproken om een bezoek te brengen aan de school en het huis van ons sponsorkindje Wesley Kidadai. Sinds december 2013 ondersteunen we hem om naar school bij het Adventure Pride Centre te gaan. Wesley is 5 jaar oud en hij woont samen met zijn zusje Loreen (3 jaar) en zijn moeder Beatrice (36 jaar) in Kibera. Hij woont hier, gaat met veel plezier naar school en speelt na schooltijd buiten met vriendjes. Wesley houdt van voetballen en wil later graag dokter worden, zo stond in de beschrijving die we van hem ontvingen afgelopen november. Onze zonen Jaha (bijna 4 jaar) en Manu (2 jaar) hadden mooie tekeningen voor Wesley gemaakt en Jaha had ons geholpen in de
Nakumatt bij het uitzoeken van de schooltassen voor Wesley en Loreen. Manu kreeg van deze ontmoeting weinig mee en zat rustig bij Raoul op de rug in de drager, maar Jaha leek het allemaal meer te bevatten en vond het best wel een beetje spannend om Wesley te ontmoeten. Toen we Kibera binnen liepen pakte hij dan ook de hand van mij (Ruth) stevig vast en keek vol verwondering om hem heen naar het straatleven in Kibera.

<img class=" wp-image-334 aligncenter" src="https://www.sadiki.nl/wp-content/uploads/2015/05/p1120010-1024×768.jpg" alt="p1120010" width="550" height="413" srcset="https://www.sadiki.nl/wp-content/uploads/2015/05/p1120010-1024×768.jpg 1024w, https://www.sadiki.nl/wp-content/uploads/2015/05/p1120010-300×225 task management.jpg 300w” sizes=”(max-width: 550px) 100vw, 550px” />

De basisschool van Wesley, het Adventure pride centre, is een basisschool met 260 leerlingen. De school beschikt over een grote ruimte, waar in iedere hoek van de ruimte een klas gemaakt is. Daarnaast zijn er nog 3 andere kleine ruimten waar 4 klassen in gesitueerd zijn.

Bij onze ontmoeting blijkt Wesley een verlegen jongen die de kat uit de boom kijkt en minimaal oogcontact met ons durfde te maken. We vragen ons af wat er allemaal in zijn koppie rond ging toen hij ons als gezin (2 Mzungu (blanken) met 2 Keniaanse kinderen) ontmoette. Wesley heeft dit echter van geen vreemde want zijn moeder was ook verlegen en durfde ons geen vragen te stellen. Ze was echter erg dankbaar dat we haar zoon (en in de toekomst ook haar dochter) zullen ondersteunen om naar de basisschool te kunnen gaan. Vanuit school liepen we samen met Julius, Wesley, zijn moeder, de directeur van de school, een vriend van Julius en de aanstaande vrouw van Julius dwars door Kibera naar het huis van de fam. Kidadai. Gelukkig heeft het in de afgelopen weken niet geregend, anders waren vele paden gegarandeerd veranderd in een modderpoel. Nu konden we gelukkig veilig zonder al te veel gevaar voor uitglijden door de straatjes van Kibera lopen. We vonden het indrukwekkend om te zien hoe zoveel mensen op zo’n kleine oppervlakte samen woont onder zo’n primitieve omstandigheden. De spoorlijn die dwars door Kibera loopt maakte tevens erg veel indruk, aangezien de bebouwing op slechts enkele meters verwijderd was hiervan en hetgeen een plek is die Wesley dagelijks moet oversteken bij het zelfstandig naar school lopen.

p1110995

 

 

p1110997

Voor zowel Wesley als voor Loreen hadden we een nieuwe schooltas gekocht en deze gevuld met schriften, lineaal, pennen, kleurtjes, stickers, ballonnen, ballen, auto’s en wat lekkers. Met name bij het zien van het laatste brak het ijs en verscheen er een glimlach op het gezicht van Wesley. Na een klein uurtje samen zijn was het tijd om weer te vertrekken en met een laatste groepsfoto sloten we ons bezoek aan Wesley, Loreen en hun moeder af. Het was een ervaring om nooit meer te vergeten.

p1110949